یکی بود یکی ن...........+تيم برتون و جاني دپ(صدا)

داستان از این قراره كه ویکتور میخواد با ویکتوریا ازدواج کنه(البته اسلام هم به مساله ازدواج خیلی تا کید کرده)اما هنوز بلد نیست مراسم ازدواج رو اجرا کنه.یه شب که داشته توی جنگل راه میرفته و تمرین میکرده که موقع عروسی چی بگه(من تجربه نکردم ولی فکر کنم همه این مشکل رو دارن)>به طور اتفاقی حلقه ازدواجش رو وارد انگشت یک جنازه میکنه،اون هم جنازه ی یک عروس كه موقع عروسیش کشته شده بوده.(اونایی که ازدواج رو تجربه کردن میگن:چه شانسی اورده که کشته شده)

به خاطر همین جنازه عروس خانم گیر میده به ویکتور که تو از من خواستگاری کردی و من هم قبول کردم و حالا ما زن و شوهریم!!!(همینم گیر ما نمیاد)!!!در نتیجه دست شوهرش رو میگیره و با خودش به سرزمین مرده ها میبره.ویکتور چند بار میخواد از این ماجرای پیش اومده نجات پیدا کنه و برگرده پیش ویکتوریا.اما وقتی میشنوه که ویکتوریا داره با یکی دیگه ازدواج میکنه از فرار نا امید میشه و تصمیم میگیره برای هميــــــــــــــــــــــــــــــــــــشه توي سرزمين مرده ها باقي بمونه و با همين عروس جنازه ازدواج كنه

"به اين ميگن كار عاقلانه" در ضمن هيچكي حق نداره اين داستان رو مسخره كنه به غير طرفداراش مثل من......و فقط تعريف....از همينجا از تيم معذرت ميخوام اگه وسط هاي داستانش متلك گفتم.

تيم و فيلمي كه ساخته...

با حاله نه....

نظرتون چيه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

نوشته شده در چهارشنبه چهارم آبان 1384ساعت 1:29 توسط سید عابد میرمعصومی |

سلام.باز هم میخوام از تیم برتون و کار جدیدش بگم.این مطالب رو از روزنامه ایران جمعه که دوستم فواد خاکنژاد  به من داد.چون میدونست عاشق تیم برتونم نوشتم..البته داستان فیلم جدید رو تو پست بعدی مینویسم و این پست بیشتر مربوطه به خود تیم جون.

اگه از من بپرسيد، اين كه نود درصد بچه ها زنگ نقاشى، خونه هايى با شيروانى مثلثى و دودكش و كوه و تپه و گل هاى يك شكل و يك جور مى كشند، به مراتب ترسناك تر و بدتر از بچه ايه كه چيز متفاوتى مثل اسكلت نقاشى مى كنه! البته من هم موافقم كه نبايد مغز بچه ها رو با تصاوير خشن و پر از خونريزى پر كرد اما چه اشكالى داره كه اون ها هم گاهى بترسند يا به چيزهاى ترسناك و عجيب تر از گل و بلبل و رود و دشت فكر كنند؟ از كجا معلوم كه اين تخيلات در آينده فيلم هايى مثل «كابوس قبل از كريسمس تيم برتون» يا «عروس جنازه تيم برتون» به بار نياره؟
تيم برتون، متولد ۱۹۵۸ در بربنك كاليفرنيا، طراح، كاريكاتوريست، شاعر، انيماتور و فيلمساز بزرگ، هنرمنديه كه بچه ها رو موجوداتى يك شكل و يكجور مثل گله كرم ابريشم بى سر و تهى كه بايد فقط برگ مو جلوشون گذاشت تا بخورند و تبديل به پروانه شند، نمى بينه، اون خفاش ها رو به پروانه ها ترجيح مى ده! برتون، هيولاهاى قصه هاى پريان رو موجوداتى جذاب تر و درك نشده تر از آدم هاى اون قصه ها مى بينه و شايد اين به خاطر تنهايى و جداافتادگى خودش در دوران كودكى و نوجوانى باشه. اون جور كه برتون گفته دوران بچگى ساكت و آرومى داشته و تنها راه فرارش از اين دنياى بى هيجان، رفتن به سينما و تماشاى فيلم هاى ترسناك هيولايى بوده كه اكثر پدر و مادرها براى بچه هاشون قدغن مى كنند

در واقع طراحى هاى برتون بنابر قواعد رايج، زشت و ترسناك و عجيب هستند بگذريم كه سال ها بعد خيلى ها تحت تأثير گرافيك كارتون هاى برتون - در و ديوارهاى كج و كوله، كاراكترهاى زشت اما با نمك - انيميشن هاى زيادى ساختند و موجى راه انداختندكه با استقبال روبرو شد (مثل اكثر ساخته هاى شبكه نيكل ادئون: دنياى مدرن روكو، روگراتى ها، باب اسفنجى و ...) اما سال هاى اوليه دهه ۱۹۸۰ همچين شيوه اى خيلى غيرعادى و متفاوت بود. همين سبك طراحى باعث شد تيم برتون در استوديوى والت ديزنى، همچنان جدا افتاده و مطرود باشه! كمپانى ديزنى استعداد برتون را كشف كرده بود اما نمى دونست با او چه كار كنه چون ذهنيت اون، سياه تر و غريب تر از دنياى رؤيايى ديزنى بود. برتون ده ها ايده تصويرى جذاب براى كارتون «ديگ سياه» طراحى كرد كه حتى يك كدومش هم به طور كامل در فيلم اجرا نشد. كمپانى از اون توقع داشت كه سبك مرسوم ديزنى رو تقليد كنه در نتيجه بعد از مدتى، برتون مثل يك كارمند، بى انگيزه پشت ميز مى نشست و قلم به دست چرت مى زد! بالاخره يكى از مديران ديزنى ششصد هزار دلار به اون داد اولين انيميشن عروسكى كوتاه ايست - حركتى Stop - mation) ) خودش رو بسازه، حاصل كار، شاهكار كوچيك پنج دقيقه اى به نام «وينسنت» بود كه بر اساس نوشته اى از خود برتون، به صورت سياه و سفيد ساخته شد و هنرپيشه محبوب دوران كودكى برتون يعنى «وينسنت پرايس» گفتار متنش رو اجرا كرد. دنياى آثار برتون، مخلوطى از افسانه هاى عاشقه پريان، فضاهاى گوتيك و يا ويكتوريايى تحت تأثير رمان هاى چارلز ديكنز، فيلم هاى ترسناك سياه و سفيد درجه دوى قديمى همراه با كلى ايده هاى غريب و تخيلات بى حد و مرزيه كه كابوس هاى جذاب و بامزه اى مى سازند. در آثار برتون مقدار زيادى خفاش، اسكلت، جنازه و موجودات ترسناكى مى بينيم كه به خاطر شكل و ظاهرشون مطرود و تنها هستند اما در عين حال بشدت عاطفى و محتاج ارتباط با ديگرانند.
عروس جنازه» طرفداران تيم برتون را سر شوق مى آورد، خيلى بيشتر از «چارلى و كارخانه شكلات سازى» پرفروش تر كه تحت تأثير نام و اعتبار نويسنده معروفش «روالد دال» بود. اين انيميشن عروسكى ۷۶ دقيقه اى تمام آن چيزهايى را كه از برتون دوست داريم در خود دارد: طنز سياه، فضاسازى هاى هراس انگيز، حس و حال ويكتوريايى و انبوهى از جسدها و مردگان جذاب و ديدنى همراه با نواى بازيگوشانه و خيال انگيز موسيقى دنى الفمن، آهنگساز هميشگى تيم برتون و البته حضور جانى دپ كه صدايش را به عروسك اصلى داستان داده گرچه اين بار نقش جانى دپ يك فرق اساسى با هميشه دارد؛ معمولاً او در كارهاى تيم برتون نقش شخصيت تنها و درك نشده اى را بازى مى كند كه به نوعى معادل خود برتون است: ادوارد دست قيچى، ادوود، كارآگاه ايچابادكرين فيلم اسليپى هالو، ويلى وانكا.
اما در «عروس جنازه» اين نقش برعهده عروس نيمه اسكلت داستان است! او مثل ادوارد دست قيچى ظاهرى ترسناك دارد، مثل ادوود، خوش بين و رؤيايى است و مثل تمام قهرمانان تنهاى برتون، احساساتى و دنبال عشق واقعى و پذيرفته شدن از جانب ديگران (زنده ها) است، عاقبت هم مى فهمد كه اين عشق ناممكن است و چاره اى جز ماندن در دنياى خود ندارد (مثل جك در كابوس قبل از كريسمس يا ادوارد دست قيچى) هر چندكه عشقش به ويكتور (جانى دپ) باعث رهايى روحش مى شود.
برتون با دومين انيميشن عروسكى ايست - حركتى خود بعد از «كابوس قبل از كريسمس» نشان مى دهد كه تا چه حد در دنياى خيال انگيز انيميشن احساس راحتى مى كند. تخيلات عنان گسيخته او تنها در قالب دنياى اغراق آميز كارتون و انيميش امكان بروز تمام و كمال مى يابند. او دنياى آدم هاى عادى را نمى فهمد - همان طور كه آن ها هم او را درك نمى كنند! - پس در فيلم هاى زنده اش هم آنقدر كاراكترها را گريم مى كند تا از هيبت آدمى خارج شوند و به صورت كاريكاتورهاى اغراق آميز و قابل دركى براى او درآيند! (مثل پنگوئن درفيلم بازگشت بتمن، بيتل جويس، ادوارد دست قيچى و ميمون هاى فيلم سياره ميمون ها) بدترين شخصيت ها در آثار او آدم هاى عادى هستند، برتون معمولاً كاراكترهايى را كه نمى فهمد و دوست ندارد بسيار يك بعدى و غيرقابل تحمل به تصوير مى كشد (مثل اكثر آدم هاى فيلم سياره ميمون ها) اما دنياى انيميشن جولانگاه مطلق و قلمرو سلطنت اوست! او همراه با همكارانش، جذابترين و اغراق آميزترين شخصيت هاى خيالى اش را به دور از محدوديت هاى فيلم زنده، تصوير كرده و ساخته است. اما اوج هنر فضاسازى و خلق كاراكترهاى متنوع برتون، دنياى مردگان «عروس جنازه» است. بار ديگر بعد از «بيتل جويس» برتون به سراغ دنياى پس از مرگ رفته و عجيب است كه هر بار پاى جنازه و اسكلت و مرده وسط مى آيد تخيل برتون شروع به جوشش مى كند و سيل ايده هاى بصرى ديدنى و متنوع از ذهنش فوران مى كند: از رقص و پايكوبى اسكلت ها تا سر بريده اى كه چند تا سوسك حمل و نقلش مى كنند و مرده اى كه جسدش از وسط دو نصف شده و اسكلتى كه از فرط پيرى خميده و كرمى كه در سر عروس جنازه لانه كرده و تنها همدم واقعى اوست! «عروس جنازه» نقطه اوج انيميشن عروسكى ايست - حركتى است، حركات نرم و روان كاراكترها با حاصل كار بهترين نرم افزارهاى كامپيوترى دريم وركس و پيكسار برابرى مى كند. اما آيا اين انيميشن فيلمى براى كودكان است؟ بله و نه! مسلماً والدينى كه مغز بچه هايشان را لاى زرورق بار آورده اند، فضاهاى ترسناك و شوخى هاى فيلم با مردگان را نامناسب خواهند دانست اما كودكانى - مثل وينسنت - كه اندكى ترس و وحشت را دوست دارند و پاستوريزه نيستند از عروس جنازه لذت فراوانى خواهند برد.

 

نوشته شده در سه شنبه سوم آبان 1384ساعت 15:33 توسط سید عابد میرمعصومی |

در پست قبلی در خطهای اخر اشتباهاتی شد.امیدوارم ببخشید...راستی خیلی با حالید.این جمله رو تازه یاد گرفتم.گفتم بگم.در ضمن تیم برتون...

نوشته شده در یکشنبه یکم آبان 1384ساعت 14:35 توسط سید عابد میرمعصومی |